Aparat do znieczulenia Ombredanne'a, Francja (ok. 1910 r.)
Aparat do znieczulenia Ombredanne'a, Francja (ok. 1910 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-10
Opis: Aparat do narkozy eterowej, zwany także aparatem Ombredanne’a. Używany był do podawania eteru jako środka znieczulającego podczas operacji. Ten typ aparatu został opracowany przez Louis'a Ombredanne'a w 1908 roku i był używany w medycynie głównie w pierwszej połowie XX wieku, aż do lat 50.–60., kiedy zaczęto stosować nowocześniejsze środki znieczulające i aparaty. Urządzenie to jest przykładem wczesnego aparatu anestezjologicznego.
Opis fizyczny: Metalowa kula z zaworem i siateczką to komora na eter. U podstawy znajduje się maska twarzowa, którą zakładano pacjentowi. Pokrętło umożliwiało regulację ilości par eteru dostarczanych pacjentowi.
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Maski twarzowe do znieczulenia metodą kroplową, producent nieznany (lata 30-te XX w.)
Maski twarzowe do znieczulenia metodą kroplową, producent nieznany (lata 30-te XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-10
Opis: Znieczulanie metodą kroplową (inaczej: metoda kroplowa eterowa) to historyczny sposób podawania środka anestetycznego (najczęściej etru dietylowego) w postaci kropli na gazę lub watę umieszczoną w masce anestezjologicznej, którą zakładano pacjentowi na twarz. Lekarz, pielęgniarka lub anestezjolog stopniowo zakrapiali eter bezpośrednio na gazę – kropla po kropli – z butelki lub specjalnej pipety. Pacjent oddychał przez maskę, a opary eteru dostawały się do jego układu oddechowego, powodując znieczulenie ogólne.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Zestaw do znieczulenia eterowego metodą kroplową eterową, producent nieznany (lata 50. XX w.)
Zestaw do znieczulenia eterowego metodą kroplową eterową, producent nieznany (lata 50. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-15
Opis: Na zdjęciu znajdują się historyczne przyrządy do znieczulenia ogólnego za pomocą eteru:
Po lewej – metalowy stelaż (tzw. klatka Schimmelbuscha) służący do podtrzymywania gazy nasączanej środkiem anestetycznym (najczęściej eterem lub chloroformem). Umieszczano go na twarzy pacjenta. Maski Schimmelbuscha zostały zaprojektowane przez niemieckiego chirurga Curt’a Schimmelbuscha w 1890 roku. Były powszechnie używane przez kilkadziesiąt lat, zwłaszcza w okresie międzywojennym i podczas II wojny światowej.
W środku – butelka z eterem (eter dietylowy), popularnym środkiem używanym do anestezji wziewnej w XIX i do lat 60. XX wieku, kiedy to został wyparty przez nowsze, bezpieczniejsze środki i systemy anestetyczne. Na etykiecie widnieje słowo "Eter".
Po prawej – maska do anestezji wziewnej z siatką i gazą, używanej w połączeniu z eterem.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Parownik knotowy eterowy, Medical and Industrial Equipment Ltd., Oxford, Wielka Brytania (lata 50. XX w.)
Parownik knotowy eterowy, Medical and Industrial Equipment Ltd., Oxford, Wielka Brytania (lata 50. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-10
Opis: Metalowy parownik anestezjologiczny z przezroczystym szklanym pojemnikiem i filtrem z materiału w środku; u góry znajduje się metalowa dźwignia do regulacji przepływu środka znieczulającego, a po bokach dwa króćce do podłączenia układu oddechowego. Parownik knotowy eterowy to urządzenie medyczne służące do odparowywania eteru dietylowego, który następnie – w postaci par – był podawany pacjentowi wraz z tlenem lub powietrzem jako środek do znieczulenia ogólnego wziewnego. Eter był nasączany na specjalnym knocie (widocznym w szklanym pojemniku), a jego odparowanie regulowano za pomocą zaworu lub dźwigni. Parowniki EMO były używane głównie w znieczuleniach chirurgicznych w szpitalach, zwłaszcza tam, gdzie brakowało bardziej zaawansowanych aparatów do narkozy, ze względu na prostą konstrukcję, niezależność od zasilania i wysoką skuteczność.
Były cenione za prostotę, mobilność i bezpieczeństwo działania, dopóki eter pozostawał powszechnym środkiem anestetycznym.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Parownik knotowy eterowy, Dräger, RFN (lata 60. XX w.)
Parownik knotowy eterowy, Dräger, RFN (lata 60. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-10
Opis: Głównym zadaniem urządzenia było precyzyjne dozowanie eteru (substancji znieczulającej) w postaci pary, która następnie była wdychana przez pacjenta. W systemie znieczulenia eter był wlewany do pojemnika, a następnie, dzięki systemowi knotów lub płytek, zwiększano powierzchnię parowania eteru. Przepływający przez parownik gaz (np. tlen) nasycał się oparami eteru, tworząc mieszankę o określonym stężeniu, którą podawano pacjentowi, aby wprowadzić go w stan znieczulenia do operacji.
Logo "DRAGER" wskazuje na niemiecką firmę Drägerwerk AG & Co. KGaA, znaną powszechnie jako Dräger. Parowniki eterowe były używane w anestezjologii od początków znieczulenia, czyli od połowy XIX wieku. Dräger, będąc pionierem w dziedzinie aparatury medycznej, od 1901 roku (wspólnie z prof. Otto Rothem) produkował aparaty do znieczulenia, w których używano m.in. eteru. Takie urządzenia były w powszechnym użyciu przez większą część XX wieku, zanim eter został w dużej mierze zastąpiony przez nowocześniejsze i bezpieczniejsze środki znieczulające wziewne (do lat 70.-80. XX w.).
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Parownik bąbelkowy do podawania chloroformu lub Trilenu, producent nieznany (lata 50. XX w.)
Parownik bąbelkowy do podawania chloroformu lub Trilenu, producent nieznany (lata 50. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-10
Opis: Parownik bąbelkowy do podawania chloroformu lub Trilenu (trichloroetylenu) to przenośne urządzenie używane do znieczulenia wziewnego, wykorzystujące chloroform lub Trilene jako środek znieczulający. Nazwa "parownik bąbelkowy" (lub "kroplowy") odnosi się do metody dozowania anestetyku. Powietrze lub tlen przechodziły przez płynny anestetyk w butelce, nasycając się jego parami, które następnie były wdychane przez pacjenta.
Urządzenie służyło do wprowadzania pacjentów w stan znieczulenia ogólnego przed lub w trakcie operacji i innych procedur medycznych. Chloroform i trichloroetylen (Trilene) były historycznie używane jako środki znieczulające, choć z czasem zostały wycofane z szerokiego użytku ze względu na swoje skutki uboczne i profil bezpieczeństwa. Parownik umożliwiał kontrolowane, choć mniej precyzyjne niż współczesne systemy, podawanie anestetyku.
Chloroform był popularnym środkiem znieczulającym od połowy XIX wieku (od ok. 1847 roku) aż do lat 60.-70. XX wieku, kiedy to zaczęto go wycofywać na rzecz bezpieczniejszych alternatyw. Trilene (trichloroetylen) był używany głównie od lat 40. do 80. XX wieku.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Szczękozwieracz chirurgiczny, producent nieznany (lata 60. XX w.)
Szczękozwieracz chirurgiczny, producent nieznany (lata 60. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2014-03-05
Opis: Metalowy szczękozwieracz chirurgiczny, wykonany ze stali nierdzewnej, z mechanizmem zapadkowym i śrubami regulacyjnymi. Służył do utrzymywania szeroko otwartych ust pacjenta podczas znieczulenia ogólnego lub zabiegów operacyjnych w jamie ustnej i gardle.
Instrument ten pozwalał anestezjologowi lub chirurgowi bezpiecznie ustabilizować szczęki, zapobiegając ich mimowolnemu zaciskaniu, szczególnie w czasie wprowadzania rurki dotchawiczej (intubacji) lub podczas operacji laryngologicznych, takich jak usunięcie migdałków. Z czasem, wraz z rozwojem nowoczesnej anestezjologii i środków zwiotczających mięśnie, klasyczne metalowe szczękozwieracze straciły na znaczeniu. Obecnie używane są przede wszystkim w wybranych zabiegach laryngologicznych lub stomatologicznych, a tego typu egzemplarze mają wartość historyczną i edukacyjną.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Gumowe rurki intubacyjne wielorazowego użytku, producent nieznany (lata 70. XX w.)
Gumowe rurki intubacyjne wielorazowego użytku, producent nieznany (lata 70. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2014-03-05
Opis: Gumowe rurki intubacyjne służyły do zabezpieczania dróg oddechowych pacjenta podczas znieczulenia ogólnego. Ich główne zastosowania to: umożliwienie wprowadzenia rurki do tchawicy (intubacja) w celu wentylacji płuc, dostarczanie mieszanki gazów anestetycznych i tlenu, zapobieganie aspiracji (zachłyśnięciu się treścią żołądkową podczas znieczulenia), umożliwienie kontrolowanego oddychania (wentylacji mechanicznej).
Od początku XX wieku aż do końca lat 70. i 80. XX wieku były podstawowym sprzętem anestezjologicznym używanym w salach operacyjnych, na oddziałach intensywnej terapii i w karetkach. Z czasem zostały wyparte przez rurki plastikowe jednorazowe, które są bezpieczniejsze i bardziej higieniczne z powodu minimalizacji ryzyka zakażeń krzyżowych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Zestaw do laryngologii bezpośredniej, Fabryka Narzędzi Lekarskich, Polska (1968 r.)
Zestaw do laryngologii bezpośredniej, Fabryka Narzędzi Lekarskich, Polska (1968 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-15
Opis: Zestaw do laryngoskopii bezpośredniej służył do ułatwienia intubacji pacjenta – czyli wprowadzenia rurki do tchawicy. Taki sprzęt był standardem w salach operacyjnych i karetkach w Polsce w latach 60., 70. i 80. XX wieku. Zestawy tego typu były wielorazowe – po każdym użyciu myto je i sterylizowano.
Anestezjolog wkładał łyżkę laryngoskopu do ust pacjenta i delikatnie unosił język i krtań, żeby odsłonić struny głosowe. Wbudowane światło oświetlało gardło i krtań. Dzięki temu lekarz widział dokładnie wejście do tchawicy i mógł pewnie wsunąć rurkę intubacyjną.
Dzięki użyciu zestawu możliwe było bezpieczne podłączenie pacjenta do aparatu do znieczulenia ogólnego i kontrolowanie oddychania pacjenta. Zastosowanie urządzeń chroniło przed zadławieniem i zachłyśnięciem w czasie operacji.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Respirator Poliomat, Dräger, RFN (lata 50. XX w.)
Respirator Poliomat, Dräger, RFN (lata 50. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-11
Opis: Respirator tego typu służył do wspomagania oddychania pacjentów w warunkach szpitalnych. Jego górna część zawiera dwa manometry (wskaźniki ciśnienia), węże oddechowe oraz pokrętła regulacyjne.
Urządzenia tego typu były wykorzystywane głównie na oddziałach anestezjologii i intensywnej terapii.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do znieczulania Fabius, Dräger, RFN (lata 50. XX w.)
Aparat do znieczulania Fabius, Dräger, RFN (lata 50. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-11
Opis: Aparat do znieczulania Fabius był przeznaczony do podawania kontrolowanych dawek gazów anestetycznych podczas zabiegów chirurgicznych, co zapewniało pacjentowi bezpieczne i skuteczne znieczulenie ogólne.
Model Fabius łączył funkcje regulacji przepływu gazów, kontroli ciśnienia i monitorowania parametrów oddechowych. Stosowany był w salach operacyjnych. Jego konstrukcja umożliwiała mobilność.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do znieczulenia Narkose-Spiromat 650, Dräger, RFN (lata 60. XX w.)
Aparat do znieczulenia Narkose-Spiromat 650, Dräger, RFN (lata 60. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-11
Opis: Przedstawiony na zdjęciu eksponat to aparat do znieczulenia Dräger Narkose-Spiromat 650. Jest to zaawansowane urządzenie medyczne, zaprojektowane i wyprodukowane przez niemiecką firmę Dräger, będącą liderem w produkcji sprzętu medycznego i technologii bezpieczeństwa. Model ten był używany w drugiej połowie XX wieku, stanowiąc kluczowy element wyposażenia sal operacyjnych.
Aparat Narkose-Spiromat 650 służył do kontrolowanego podawania gazów anestetycznych (narkotycznych) i tlenu pacjentom poddawanym operacjom chirurgicznym. Dzięki precyzyjnemu systemowi dozowania, urządzenie umożliwiało personelowi medycznemu ścisłą kontrolę nad głębokością znieczulenia. Nazwa "Spiromat" odnosi się do wbudowanego respiratora, który wspomagał lub w pełni kontrolował oddychanie pacjenta podczas zabiegu. W górnej części aparatu widoczne są rotametry (wąskie rurki z kuleczkami), które wskazywały przepływ poszczególnych gazów, a także manometry (małe zegary) do monitorowania ciśnienia w układzie oddechowym. Elastyczne rury i maski, widoczne w dolnej części, łączyły urządzenie z pacjentem.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do znieczulenia Narkose, Spiromat 5000, Dräger, RFN (lata 60. XX w.)
Aparat do znieczulenia Narkose, Spiromat 5000, Dräger, RFN (lata 60. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-11
Opis: Prezentowany egzemplarz to aparat do znieczulenia ogólnego, wyprodukowany przez niemiecką firmę Dräger w Republice Federalnej Niemiec. Model Spiromat 5000 należał do jednych z bardziej nowoczesnych urządzeń stosowanych w anestezjologii w drugiej połowie XX wieku. Urządzenia tego typu były produkowane w latach 60. i 70. XX wieku, kiedy dynamicznie rozwijały się techniki bezpiecznego prowadzenia znieczulenia oraz wprowadzano coraz bardziej precyzyjne aparaty kontrolujące oddychanie pacjenta.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do znieczulenia Engström ER 311, LKB Medical, Szwecja (lata 70. XX w.)
Aparat do znieczulenia Engström ER 311, LKB Medical, Szwecja (lata 70. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-29
Opis: Aparat Engström ER 311 jest przykładem innowacyjnego podejścia do znieczulenia ogólnego. W czasach, gdy go produkowano, stanowił szczyt techniki, oferując zaawansowane funkcje i precyzyjną kontrolę nad procesem podawania gazów i leków znieczulających. Anestezjolog mógł za jego pomocą dokładnie monitorować i regulować skład mieszanki oddechowej, ciśnienie i objętość, co znacząco zwiększało bezpieczeństwo pacjenta podczas operacji. Urządzenie to odegrało kluczową rolę w rozwoju nowoczesnej anestezjologii, przyczyniając się do tego, że zabiegi chirurgiczne stały się bezpieczniejsze i bardziej przewidywalne. Centralnym punktem jest pulpit sterowniczy, na którym znajdują się manometry, pokrętła i przełączniki. Służą one do precyzyjnego dozowania gazów, takich jak tlen, podtlenek azotu i inne środki znieczulające. Serce aparatu stanowi system mieszający i podający, który łączy gazy w odpowiednich proporcjach i dostarcza je pacjentowi. Widoczne tu szklane rurki, zwane rotametrami, pozwalają obserwować przepływ gazów. Dodatkowo, aparat wyposażony jest w worek oddechowy, który służył do ręcznego wspomagania oddechu pacjenta. Aparat ten jest świadectwem postępu technologicznego, który zmienił oblicze chirurgii i opieki nad pacjentem.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do znieczulenia Anestar N7, Chirana, Czechosłowacja (lata 70. XX w.)
Aparat do znieczulenia Anestar N7, Chirana, Czechosłowacja (lata 70. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-29
Opis: Aparat do znieczulenia ogólnego produkcji firmy Chirana, model Anestar N7, był wykorzystywany w szpitalach i placówkach medycznych do podawania mieszanek gazów anestetycznych pacjentom podczas zabiegów operacyjnych. Urządzenie umożliwiało kontrolę i regulację przepływu tlenu, podtlenku azotu oraz innych gazów znieczulających, a także monitorowanie parametrów ciśnienia i przepływu.
Panel przedni wyposażony był w manometry, wskaźniki oraz rotametry, które pozwalały anestezjologowi na precyzyjne dostosowanie dawek gazów do potrzeb pacjenta.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do znieczulenia Medimorph-MLV, NRD (lata 80. XX w.)
Aparat do znieczulenia Medimorph-MLV, NRD (lata 80. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-29
Opis: Aparat do znieczulenia Medimorph-MLV to urządzenie medyczne służące do podawania mieszanek gazów anestetycznych podczas zabiegów operacyjnych. Produkowany w Niemczech w latach 80. XX wieku, stanowił jedno z nowoczesnych rozwiązań technicznych swojej epoki, łączących funkcję precyzyjnego dawkowania gazów z systemem monitorowania parametrów oddechowych pacjenta.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do znieczulenia Mini-Max, Farum, Polska (1982 r.)
Aparat do znieczulenia Mini-Max, Farum, Polska (1982 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-29
Opis: Aparat do znieczulenia Mini-Max został wyprodukowany przez polskie przedsiębiorstwo Farum, specjalizujące się w sprzęcie medycznym. Urządzenie służyło do podawania mieszanek gazów anestetycznych w trakcie zabiegów chirurgicznych, umożliwiając precyzyjne kontrolowanie stężenia tlenu, podtlenku azotu oraz środków wziewnych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Polowy Aparat do Znieczulenia TNP, producent nieznany, ZSRR (1989 r.)
Polowy Aparat do Znieczulenia TNP, producent nieznany, ZSRR (1989 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-29
Opis: Przenośny aparat do znieczulenia jest przykładem sprzętu medycznego przeznaczonego do pracy w warunkach polowych, awaryjnych lub w miejscach o ograniczonej infrastrukturze. Jego kompaktowa, zamknięta w metalowej skrzynce konstrukcja, zaopatrzona w uchwyt i pasek na ramię, pozwalała na szybki transport i użycie.
Aparat służył do kontrolowanego podawania gazów anestetycznych wraz z tlenem, co jest podstawą znieczulenia wziewnego. Elementy aparatu: manometry (okrągłe wskaźniki) służące do odczytu ciśnienia gazów z butli (tlenu, podtlenku azotu), przepływomierz (pionowy, szklany element) umożliwiający precyzyjne ustawienie i monitorowanie przepływu podawanych gazów, pokrętła i przełączniki służące do regulacji dopływu tlenu i podtlenku azotu. W prawej części skrzynki przechowywane były elementy obwodu oddechowego, w tym gumowa maska do znieczulenia, węże doprowadzające gazy oraz inne akcesoria niezbędne do podłączenia pacjenta.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Respirator Pulmomat, Dräger, RFN (lata 50. XX w.)
Respirator Pulmomat, Dräger, RFN (lata 50. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-16
Opis: Respirator Pulmomat to jedno z pierwszych urządzeń wykorzystywanych do wspomagania oddychania u pacjentów. Został zaprojektowany i wyprodukowany przez firmę Dräger, pioniera w dziedzinie technologii medycznych. Urządzenie umożliwiało kontrolowane dostarczanie powietrza do płuc, co było szczególnie istotne w anestezjologii i intensywnej terapii. Charakterystyczny przezroczysty cylinder z tłokiem służył do regulacji objętości powietrza, a wskaźnik ciśnienia pozwalał na monitorowanie parametrów oddechowych. Choć dziś wydaje się prosty i masywny, w swoich czasach był symbolem postępu w opiece nad pacjentami wymagającymi sztucznej wentylacji.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Respirator Manley-Blease, Anaesthetic Equipment Ltd., Wielka Brytania, (lata 50.–60. XX w.)
Respirator Manley-Blease, Anaesthetic Equipment Ltd., Wielka Brytania, (lata 50.–60. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-16
Opis: Respirator Manley-Blease, produkowany przez firmę Anaesthetic Equipment Ltd., był jednym z najważniejszych urządzeń stosowanych w anestezjologii w połowie XX wieku. Umożliwiał automatyczne wspomaganie oddychania pacjentów podczas zabiegów operacyjnych oraz w leczeniu niewydolności oddechowej. Działał na zasadzie mechanicznego tłoka zasilanego sprężonym gazem, który rytmicznie dostarczał mieszaninę oddechową do płuc. Urządzenie pozwalało regulować objętość i ciśnienie wdechu, a także częstotliwość oddechów, co stanowiło duży postęp w porównaniu z wcześniejszymi, ręcznymi metodami wentylacji. Jego wprowadzenie przyczyniło się do znacznej poprawy bezpieczeństwa pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i stanowiło ważny etap w rozwoju nowoczesnej anestezjologii.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Respirator Engström 150 MIVAB, Szwecja (lata 60.–70. XX w.)
Respirator Engström 150 MIVAB, Szwecja (lata 60.–70. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-11
Opis: Respirator Engström 150 MIVAB to zaawansowane urządzenie do mechanicznej wentylacji płuc, opracowane przez szwedzkiego lekarza inżyniera Carl-Gunnar Engströma. Aparat ten był jednym z pierwszych respiratorów umożliwiających pełną kontrolę parametrów oddechowych pacjenta, takich jak objętość wdechowa, częstotliwość oddechów czy ciśnienie w drogach oddechowych.
Model MIVAB charakteryzował się dużą precyzją działania oraz niezawodnością, co sprawiło, że był szeroko stosowany w szpitalach i oddziałach intensywnej terapii na całym świecie. Panel czołowy urządzenia, wyposażony w liczne wskaźniki, manometry i pokrętła regulacyjne, pozwalał anestezjologowi dostosować parametry wentylacji do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do znieczulenia RET 107, Le Material Medical et Sanitaire, Francja (1971 r.)
Aparat do znieczulenia RET 107, Le Material Medical et Sanitaire, Francja (1971 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-16
Opis: Aparat do znieczulenia RET 107 firmy Le Material Medical et Sanitaire służył do kontrolowanego dostarczania gazów niezbędnych do znieczulenia pacjentów podczas zabiegów chirurgicznych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Respirator R.P.R 72.373, Pesty Technomed SA, Francja (1954 r.)
Respirator R.P.R 72.373, Pesty Technomed SA, Francja (1954 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-16
Opis: Respirator R.P.R 72.373 to klasyczne urządzenie wspomagające oddychanie, wykorzystywane w połowie XX wieku w europejskich placówkach medycznych. Zaprojektowany i wyprodukowany we Francji przez firmę Pesty Technomed SA, stanowi przykład wczesnych rozwiązań inżynieryjnych w dziedzinie terapii oddechowej.
Aparat umożliwiał prowadzenie oddechu kontrolowanego oraz wspomaganego u pacjentów z niewydolnością oddechową, m.in. w przebiegu chorób neuromięśniowych, powikłań pooperacyjnych czy ostrych zaburzeń wentylacji. Jego konstrukcja opierała się na mechanicznej regulacji ciśnienia i przepływu powietrza, realizowanej za pomocą prostych, lecz precyzyjnych komponentów – typowych dla technologii medycznej lat 50. XX wieku.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Respirator R.P.R 72.373, Pesty Technomed SA, Francja (1954 r.)
Respirator R.P.R 72.373, Pesty Technomed SA, Francja (1954 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-16
Opis: Respirator R.P.R 72.373 to klasyczne urządzenie wspomagające oddychanie, wykorzystywane w połowie XX wieku w europejskich placówkach medycznych. Zaprojektowany i wyprodukowany we Francji przez firmę Pesty Technomed SA, stanowi przykład wczesnych rozwiązań inżynieryjnych w dziedzinie terapii oddechowej.
Aparat umożliwiał prowadzenie oddechu kontrolowanego oraz wspomaganego u pacjentów z niewydolnością oddechową, m.in. w przebiegu chorób neuromięśniowych, powikłań pooperacyjnych czy ostrych zaburzeń wentylacji. Jego konstrukcja opierała się na mechanicznej regulacji ciśnienia i przepływu powietrza, realizowanej za pomocą prostych, lecz precyzyjnych komponentów – typowych dla technologii medycznej lat 50. XX wieku.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Respirator Assistor 644, Dräger, RFN (lata 70. XX w.)
Respirator Assistor 644, Dräger, RFN (lata 70. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-11
Opis: Respirator Assistor 644 to klasyczne urządzenie do mechanicznej wentylacji pacjentów, wykorzystywane w okresie dynamicznego rozwoju medycyny intensywnej w drugiej połowie XX wieku. Urządzenie umożliwiało prowadzenie wentylacji kontrolowanej i wspomaganej, dostosowywanej do potrzeb pacjenta za pomocą ręcznych pokręteł regulujących ciśnienie, objętość oddechową oraz częstość oddechów. W epoce poprzedzającej rozwój mikroprocesorowych respiratorów Assistor 644 stanowił ważne narzędzie terapeutyczne, pozwalając na precyzyjniejsze monitorowanie i wspieranie funkcji oddechowej.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Respirator Relog, Farum, Polska (1977 r.)
Respirator Relog, Farum, Polska (1977 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-10
Opis: Respirator Relog to polskie urządzenie do mechanicznej wentylacji płuc, wykorzystywane w szpitalach i oddziałach intensywnej terapii w czasach dynamicznego rozwoju krajowej aparatury medycznej. Aparat pozwalał na prowadzenie wentylacji kontrolowanej i wspomaganej, z możliwością regulacji podstawowych parametrów oddechowych, takich jak objętość oddechowa, ciśnienie czy częstotliwość oddechów. Charakteryzował się konstrukcją opartą na elementach mechanicznych i pneumatycznych, typowych dla technologii sprzed ery elektroniki mikroprocesorowej.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Mieszalnik tlenu i powietrza, Dräger, RFN (1969 r.)
Mieszalnik tlenu i powietrza, Dräger, RFN (1969 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2014-01-27
Opis: Mieszalnik tlenu i powietrza firmy Dräger z 1969 roku to urządzenie służące do precyzyjnego przygotowywania mieszaniny oddechowej o określonym stężeniu tlenu. Aparat umożliwia regulację proporcji tlenu i powietrza dostarczanych do układu oddechowego pacjenta.
Stosowany był jako element wyposażenia stanowisk anestezjologicznych i intensywnej terapii, zapewniając stabilne i kontrolowane warunki wentylacji.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Aparat do przetaczania krwi metodą Jouveleta, ETS Gazel, Noisy-le-Grand, Francja (1950r.)
Aparat do przetaczania krwi metodą Jouveleta, ETS Gazel, Noisy-le-Grand, Francja (1950r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-15
Opis: Aparat do przetaczania krwi wykonany według metody Jouveleta jest urządzeniem stosowanym w połowie XX wieku do ręcznego przetaczania krwi. Na płycie aparatu widoczne są oznaczenia: “APPAREIL HENRY & Dr JOUVELET” oraz “ETS GAZEL NOISY-LE-GRAND”, co wskazuje na producenta – firmę ETS Gazel z miejscowości Noisy-le-Grand we Francji.
Urządzenie wyposażone jest w mechanizm dźwigniowy oraz uchwyt umożliwiający zamocowanie pojemnika z krwią. Jego konstrukcja pozwalała na kontrolowane, rytmiczne tłoczenie krwi podczas zabiegów medycznych.
Eksponat przedstawia typ aparatury transfuzjologicznej stosowanej w latach 50. XX wieku.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Termometr elektryczny, Ellab, Dania (lata 60. XX w.)
Termometr elektryczny, Ellab, Dania (lata 60. XX w.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-16
Opis: Termometr elektryczny firmy Ellab to urządzenie pomiarowe służące do określania temperatury za pomocą sondy podłączonej do jednostki odczytowej. Aparat wyposażony jest w analogowy wskaźnik oraz gniazda do podłączenia sond pomiarowych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Butla z cyklopropanem do znieczulenia, ICI Ltd (Imperial Chemical Industries), Anglia (1960 r.)
Butla z cyklopropanem do znieczulenia, ICI Ltd (Imperial Chemical Industries), Anglia (1960 r.)
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia: 2013-07-10
Opis: Butla zawierała cyklopropan – gaz stosowany w anestezjologii jako środek znieczulający wziewny. Produkowana przez firmę ICI Ltd służyła do magazynowania i podawania sprężonego cyklopropanu w warunkach klinicznych.
Metalowa butla wyposażona była w standardowy zawór umożliwiający podłączenie do instalacji gazowej lub aparatury znieczulającej. Na powierzchni znajdowały się oznaczenia identyfikujące producenta, rodzaj gazu i parametry techniczne zgodne z normami obowiązującymi w tym okresie.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie