Sala noworodkowa w Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Sala noworodkowa w Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia: 1970-01-01
Opis: Zdjęcie przedstawia salę dla noworodków w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 - obecnie Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Zostało wykonane w I Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych, w której łącznie znajdowały się 153 łóżka (w tym Oddział Noworodków liczący 51 łóżek oraz Oddział Wcześniaków - 20 łóżek). Klinika została oddana do użytku w 1964 roku, niedługo po otwarciu szpitala dla pierwszych chorych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Sala operacyjna w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Sala operacyjna w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis:
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia:
Data powstania zdjęcia:
Opis:
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie:
Autor zdjęcia:
Data powstania zdjęcia:
Opis:
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie:
Hydroterapia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Hydroterapia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia: 1970-01-01
Opis: Zdjęcie przedstawia pomieszczenie do hydroterapii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie (obecnie Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie i zostało wykonane na piętrze 0 głównego budynku szpitala, gdzie zabiegi hydroterapii mają miejsce po dziś dzień.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Operacja na dawnym trakcie operacyjnym Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie
Operacja na dawnym trakcie operacyjnym Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia: 1970-01-01
Opis: Obecnie blok operacyjny Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie, razem z salami operacyjnymi i wybudzeń, Oddziałem Intensywnej Terapii oraz Centralną Sterylizacją zajmuje jeden obiekt połączony z głównym budynkiem szpitala łącznikiem i podziemnym korytarzem. Zanim 27 września 2013 r. nastąpiło jego otwarcie, operacje w dużej mierze odbywały się w głównym budynku szpitala. Początkowo została temu przeznaczona środkowa część gmachu, co pozwalało na dogodny transport pacjenta z różnych oddziałów. Zdjęcie prezentuje jeden z zabiegów na dawnym trakcie operacyjnym. W miarę zmian w strukturze i rosnących potrzeb szpital wnioskował o środki na budowę odrębnego, nowoczesnego budynku, w którym będzie wykonywana większość zabiegów operacyjnych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Budowa Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie
Budowa Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia: 1963-07-07
Opis: Powołana w 1950 r. Akademia Medyczna w Lublinie swoją bazę szpitalną początkowo opierała na obiektach PSK l, zlokalizowanego w pomieszczeniach istniejącego już w końcu XIX w. Szpitala im. Św. Wincentego a Paulo. Jednakże rosnące z każdym rokiem zapotrzebowanie w zakresie lecznictwa zamkniętego, potrzeba rozwoju bazy dydaktyczno-zabiegowej oraz oczekiwania i potrzeby społeczne stały się podstawą do starań, których celem stała się o budowa nowego szpitala klinicznego.
W 1951 r. dzięki skutecznym staraniom Władz Uczelni uzyskano zgodę Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na budowę Zespołu Klinicznego „A" w dzielnicy Lemszczyzna.
Po opracowaniu założeń zamierzonej inwestycji oraz uzyskaniu ich zatwierdzenia przez Ministerstwo Zdrowia i Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego władze AM zleciły opracowanie dokumentacji projektowej. Wstępny projekt został zatwierdzony w 1954 r., a 18 maja 1956 r. Minister Zdrowia zatwierdził projekt techniczny Zespołu Klinicznego „A" na 660 łóżek, co umożliwiło zlecenie realizacji zadania Lubelskiemu Przedsiębiorstwu Budownictwa Przemysłowego jako generalnemu wykonawcy.
Prace związane z budową nowego szpitala rozpoczęły się w 1957 r. Obejmowały one Zespół Kliniczny „A" (szpital) oraz zaplecze gospodarcze o łącznej kubaturze 20 800 m3, w tym: kotłownię, garaże, magazyn materiałów łatwopalnych, zbiornik na wodę oraz portiernię. Drugim etapem ambitnego planu była budowa Zespołu Klinicznego „B" o kubaturze 165 000 m3 , którą zaplanowano na drugą połowę lat 60. XX wieku.
Decyzją Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej zakres prac został powiększony o budowę kolejnych obiektów, takich jak: Zakład Anatomii Patologicznej i Medycyny Sądowej o kubaturze 28 850 m3, hotele pielęgniarek o kubaturze 14 750 m3 oraz budynek mieszkalny o kubaturze 10 167 m3. Łączna kubatura obiektów wzrosła więc do 239 558 m3.
W 1962 r., decyzją ówczesnego Rektora Akademii Medycznej prof. dr. hab. Mieczysława Stelmasiaka, powołana została dyrekcja szpitala, na której czele stanął - lek. med. Mieczysław Serewko. Do obowiązków dyrekcji należała między innymi współpraca z projektantem, wykonawcą, dokonywanie niezbędnych zmian i korekt, sukcesywne przejmowanie obiektów celem ich zagospodarowania oraz organizacja powstających klinik, zakładów, administracji i obsługi jednostki.
Rok 1964 był okresem przełomowym dla powstającego największego szpitala Lubelszczyzny. Zakończono wówczas budowę głównego obiektu szpitala i od tego czasu trwało sukcesywne zagospodarowywanie pomieszczeń. W dniu 31 marca 1964 r. do Kliniki Chorób Wewnętrznych, która jako pierwsza z klinik rozpoczęła swoją działalność przyjęto pierwszych chorych. Następną była Klinika Neurologii, która do nowej siedziby przeniosła się 7 maja 1964 r. W lipcu pozostałe kliniki zostały przeniesione do nowych pomieszczeń.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Pierwsze trojaczki urodzone w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Pierwsze trojaczki urodzone w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia: 1964-01-01
Opis: Zdjęcie przedstawia pierwsze trojaczki urodzone w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie - obecnie Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Zostało wykonane w I Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych, w której łącznie znajdowały się 153 łóżka (w tym Oddział Noworodków liczący 51 łóżek oraz Oddział Wcześniaków - 20 łóżek). Klinika została oddana do użytku w 1964 roku, niedługo po otwarciu szpitala dla pierwszych chorych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4 zimą
Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4 zimą
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia: 1964-01-01
Opis: Zdjęcie przedstawia Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie w zimowej scenerii, w początkowym okresie funkcjonowania, gdy do jego głównego wejścia prowadziła droga idąca naprzeciwko. Po latach, zarówno wjazd do szpitala, jak i przyszpitalny parking zostały przekształcone.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Procedura wykonywana w Zakładzie Radiologii
Procedura wykonywana w Zakładzie Radiologii
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia: 1964-01-01
Opis: Zdjęcie przedstawia procedurę wykonywaną w Zakładzie Radiologii Państwowego Szpitala Nr 4 w Lublinie (obecnie Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie), przy pomocy aparatury do podawania kontrastów przed badaniem radiologicznym. Po prawej stronie zdjęcia stoi prof. Marian Kazimierz Klamut (1930–2018), wybitny radiolog i rektor Akademii Medycznej w Lublinie w latach 1990–1996. Druga osoba po lewej stronie to prof. dr hab. Małgorzata Szczerbo-Trojanowska, która przyczyniła się do rozwoju polskiej radiologii zabiegowej, wprowadzając nowoczesne, małoinwazyjne metody leczenia chorób naczyniowych i nowotworowych. Dzięki jej pracy kolejne pokolenia lekarzy mogły kształcić się w zakresie radiologii zabiegowej.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Radiolog i późniejszy rektor Akademii Medycznej w Lublinie prof. Marian Klamut w Zakładzie Radiologii
Radiolog i późniejszy rektor Akademii Medycznej w Lublinie prof. Marian Klamut w Zakładzie Radiologii
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Praca wybitnego radiologa i późniejszego rektora Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) prof. Mariana Klamut w Zakładzie Radiologii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie (obecnie Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie)
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia: https://youtu.be/jaywIXCubaE
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: 1 lipca 1969 roku w zaadoptowanych pomieszczeniach Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie rozpoczęła działalność Samodzielna Pracownia Radioizotopowa, w 1990 roku przemianowana na Zakład Medycyny Nuklearnej (obecnie Zakład Medycyny Nuklearnej PET w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie). Koncepcja utworzenia takiej jednostki w Lublinie powstała w połowie lat 60. przy czym miała mieć ona charakter pracowni, a jako optymalne miejsce jej usytuowania uznano świeżo wybudowany Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4. Jedyną kandydatką, która zdecydowała się podjąć organizacji pracowni i jej prowadzenia, była specjalistka II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, dr n. med. Anna Tarkowska, będąca w tym okresie pracownikiem naukowo-dydaktycznym w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie). Przed powołaniem pracowni dr Tarkowska odbyła liczne szkolenia z dziedziny medycyny nuklearnej. Przy udziale działu technicznego szpitala został opracowany projekt pracowni, według którego na jej cele przekazane miały zostać pomieszczenia w półsuterenie, przeznaczone pierwotnie na magazyny szpitalne. Projekt ten, sporządzony ściśle według obowiązujących wytycznych, określający m.in. umiejscowienie obszaru "gorącego" i pomieszczeń "zimnych", nieprzeznaczonych do pracy z materiałem radioaktywnym, sposób zabezpieczenia ścian przed promieniowaniem, po licznych zmianach został wdrożony w życie w 1969 roku, kiedy rozpoczęto adaptację pomieszczeń Pracowni. Prace zakończyły się rok później.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: 1 lipca 1969 roku w zaadoptowanych pomieszczeniach Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie rozpoczęła działalność Samodzielna Pracownia Radioizotopowa, w 1990 roku przemianowana na Zakład Medycyny Nuklearnej (obecnie Zakład Medycyny Nuklearnej PET w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie). Koncepcja utworzenia takiej jednostki w Lublinie powstała w połowie lat 60. przy czym miała mieć ona charakter pracowni, a jako optymalne miejsce jej usytuowania uznano świeżo wybudowany Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4. Jedyną kandydatką, która zdecydowała się podjąć organizacji pracowni i jej prowadzenia, była specjalistka II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, dr n. med. Anna Tarkowska, będąca w tym okresie pracownikiem naukowo-dydaktycznym w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie). Przed powołaniem pracowni dr Tarkowska odbyła liczne szkolenia z dziedziny medycyny nuklearnej. Przy udziale działu technicznego szpitala został opracowany projekt pracowni, według którego na jej cele przekazane miały zostać pomieszczenia w półsuterenie, przeznaczone pierwotnie na magazyny szpitalne. Projekt ten, sporządzony ściśle według obowiązujących wytycznych, określający m.in. umiejscowienie obszaru "gorącego" i pomieszczeń "zimnych", nieprzeznaczonych do pracy z materiałem radioaktywnym, sposób zabezpieczenia ścian przed promieniowaniem, po licznych zmianach został wdrożony w życie w 1969 roku, kiedy rozpoczęto adaptację pomieszczeń Pracowni. Prace zakończyły się rok później.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: 1 lipca 1969 roku w zaadoptowanych pomieszczeniach Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie rozpoczęła działalność Samodzielna Pracownia Radioizotopowa, w 1990 roku przemianowana na Zakład Medycyny Nuklearnej (obecnie Zakład Medycyny Nuklearnej PET w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie). Koncepcja utworzenia takiej jednostki w Lublinie powstała w połowie lat 60. przy czym miała mieć ona charakter pracowni, a jako optymalne miejsce jej usytuowania uznano świeżo wybudowany Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4. Jedyną kandydatką, która zdecydowała się podjąć organizacji pracowni i jej prowadzenia, była specjalistka II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, dr n. med. Anna Tarkowska, będąca w tym okresie pracownikiem naukowo-dydaktycznym w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie). Przed powołaniem pracowni dr Tarkowska odbyła liczne szkolenia z dziedziny medycyny nuklearnej. Przy udziale działu technicznego szpitala został opracowany projekt pracowni, według którego na jej cele przekazane miały zostać pomieszczenia w półsuterenie, przeznaczone pierwotnie na magazyny szpitalne. Projekt ten, sporządzony ściśle według obowiązujących wytycznych, określający m.in. umiejscowienie obszaru "gorącego" i pomieszczeń "zimnych", nieprzeznaczonych do pracy z materiałem radioaktywnym, sposób zabezpieczenia ścian przed promieniowaniem, po licznych zmianach został wdrożony w życie w 1969 roku, kiedy rozpoczęto adaptację pomieszczeń Pracowni. Prace zakończyły się rok później.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: 1 lipca 1969 roku w zaadoptowanych pomieszczeniach Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie rozpoczęła działalność Samodzielna Pracownia Radioizotopowa, w 1990 roku przemianowana na Zakład Medycyny Nuklearnej (obecnie Zakład Medycyny Nuklearnej PET w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie). Koncepcja utworzenia takiej jednostki w Lublinie powstała w połowie lat 60. przy czym miała mieć ona charakter pracowni, a jako optymalne miejsce jej usytuowania uznano świeżo wybudowany Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4. Jedyną kandydatką, która zdecydowała się podjąć organizacji pracowni i jej prowadzenia, była specjalistka II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, dr n. med. Anna Tarkowska, będąca w tym okresie pracownikiem naukowo-dydaktycznym w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie). Przed powołaniem pracowni dr Tarkowska odbyła liczne szkolenia z dziedziny medycyny nuklearnej. Przy udziale działu technicznego szpitala został opracowany projekt pracowni, według którego na jej cele przekazane miały zostać pomieszczenia w półsuterenie, przeznaczone pierwotnie na magazyny szpitalne. Projekt ten, sporządzony ściśle według obowiązujących wytycznych, określający m.in. umiejscowienie obszaru "gorącego" i pomieszczeń "zimnych", nieprzeznaczonych do pracy z materiałem radioaktywnym, sposób zabezpieczenia ścian przed promieniowaniem, po licznych zmianach został wdrożony w życie w 1969 roku, kiedy rozpoczęto adaptację pomieszczeń Pracowni. Prace zakończyły się rok później.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: 1 lipca 1969 roku w zaadoptowanych pomieszczeniach Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie rozpoczęła działalność Samodzielna Pracownia Radioizotopowa, w 1990 roku przemianowana na Zakład Medycyny Nuklearnej (obecnie Zakład Medycyny Nuklearnej PET w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie). Koncepcja utworzenia takiej jednostki w Lublinie powstała w połowie lat 60. przy czym miała mieć ona charakter pracowni, a jako optymalne miejsce jej usytuowania uznano świeżo wybudowany Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4. Jedyną kandydatką, która zdecydowała się podjąć organizacji pracowni i jej prowadzenia, była specjalistka II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, dr n. med. Anna Tarkowska, będąca w tym okresie pracownikiem naukowo-dydaktycznym w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie). Przed powołaniem pracowni dr Tarkowska odbyła liczne szkolenia z dziedziny medycyny nuklearnej. Przy udziale działu technicznego szpitala został opracowany projekt pracowni, według którego na jej cele przekazane miały zostać pomieszczenia w półsuterenie, przeznaczone pierwotnie na magazyny szpitalne. Projekt ten, sporządzony ściśle według obowiązujących wytycznych, określający m.in. umiejscowienie obszaru "gorącego" i pomieszczeń "zimnych", nieprzeznaczonych do pracy z materiałem radioaktywnym, sposób zabezpieczenia ścian przed promieniowaniem, po licznych zmianach został wdrożony w życie w 1969 roku, kiedy rozpoczęto adaptację pomieszczeń Pracowni. Prace zakończyły się rok później.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: 1 lipca 1969 roku w zaadoptowanych pomieszczeniach Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie rozpoczęła działalność Samodzielna Pracownia Radioizotopowa, w 1990 roku przemianowana na Zakład Medycyny Nuklearnej (obecnie Zakład Medycyny Nuklearnej PET w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie). Koncepcja utworzenia takiej jednostki w Lublinie powstała w połowie lat 60. przy czym miała mieć ona charakter pracowni, a jako optymalne miejsce jej usytuowania uznano świeżo wybudowany Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4. Jedyną kandydatką, która zdecydowała się podjąć organizacji pracowni i jej prowadzenia, była specjalistka II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, dr n. med. Anna Tarkowska, będąca w tym okresie pracownikiem naukowo-dydaktycznym w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie). Przed powołaniem pracowni dr Tarkowska odbyła liczne szkolenia z dziedziny medycyny nuklearnej. Przy udziale działu technicznego szpitala został opracowany projekt pracowni, według którego na jej cele przekazane miały zostać pomieszczenia w półsuterenie, przeznaczone pierwotnie na magazyny szpitalne. Projekt ten, sporządzony ściśle według obowiązujących wytycznych, określający m.in. umiejscowienie obszaru "gorącego" i pomieszczeń "zimnych", nieprzeznaczonych do pracy z materiałem radioaktywnym, sposób zabezpieczenia ścian przed promieniowaniem, po licznych zmianach został wdrożony w życie w 1969 roku, kiedy rozpoczęto adaptację pomieszczeń Pracowni. Prace zakończyły się rok później.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Samodzielna Pracownia Radioizotopowa w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: 1 lipca 1969 roku w zaadoptowanych pomieszczeniach Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie rozpoczęła działalność Samodzielna Pracownia Radioizotopowa, w 1990 roku przemianowana na Zakład Medycyny Nuklearnej (obecnie Zakład Medycyny Nuklearnej PET w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie). Koncepcja utworzenia takiej jednostki w Lublinie powstała w połowie lat 60. przy czym miała mieć ona charakter pracowni, a jako optymalne miejsce jej usytuowania uznano świeżo wybudowany Państwowy Szpital Kliniczny Nr 4. Jedyną kandydatką, która zdecydowała się podjąć organizacji pracowni i jej prowadzenia, była specjalistka II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, dr n. med. Anna Tarkowska, będąca w tym okresie pracownikiem naukowo-dydaktycznym w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie). Przed powołaniem pracowni dr Tarkowska odbyła liczne szkolenia z dziedziny medycyny nuklearnej. Przy udziale działu technicznego szpitala został opracowany projekt pracowni, według którego na jej cele przekazane miały zostać pomieszczenia w półsuterenie, przeznaczone pierwotnie na magazyny szpitalne. Projekt ten, sporządzony ściśle według obowiązujących wytycznych, określający m.in. umiejscowienie obszaru "gorącego" i pomieszczeń "zimnych", nieprzeznaczonych do pracy z materiałem radioaktywnym, sposób zabezpieczenia ścian przed promieniowaniem, po licznych zmianach został wdrożony w życie w 1969 roku, kiedy rozpoczęto adaptację pomieszczeń Pracowni. Prace zakończyły się rok później.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Dr Mieczysław Serewko, Krystyna Jóźwik i dr n. med. Marian Przylepa
Dr Mieczysław Serewko, Krystyna Jóźwik i dr n. med. Marian Przylepa
Autor zdjęcia: Stanisław Sadowski
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia dr Mieczysław Serewko - Dyrektora Naczelnego Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w latach 1963-1979, mgr Krystynę Jóźwik - Przełożoną Pielęgniarek i dr n. med. Mariana Przylepę - Dyrektora Naczelnego szpitala od roku 1981, który stał na jego czele przez 36 lat.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Instrumentariuszka w sali operacyjnej w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Instrumentariuszka w sali operacyjnej w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia: 1970-01-01
Opis: Obecnie blok operacyjny Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie, razem z salami operacyjnymi i wybudzeń, Oddziałem Intensywnej Terapii oraz Centralną Sterylizacją zajmuje jeden obiekt połączony z głównym budynkiem szpitala łącznikiem i podziemnym korytarzem. Zanim 27 września 2013 r. nastąpiło jego otwarcie, operacje w dużej mierze odbywały się w głównym budynku szpitala. Początkowo została temu przeznaczona środkowa część gmachu, co pozwalało na dogodny transport pacjenta z różnych oddziałów. Zdjęcie prezentuje jeden z zabiegów na dawnym trakcie operacyjnym. W miarę zmian w strukturze i rosnących potrzeb szpital wnioskował o środki na budowę odrębnego, nowoczesnego budynku, w którym będzie wykonywana większość zabiegów operacyjnych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Centralna sterylizatornia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Centralna sterylizatornia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: W latach 60. i 70. XX wieku centralne sterylizatornie szpitalne zajmowały się przede wszystkim kompleksowym procesem dekontaminacji narzędzi chirurgicznych, sprzętu medycznego, materiałów opatrunkowych i bielizny operacyjnej. Ich głównym zadaniem było zapewnienie sterylnych materiałów medycznych dla wszystkich oddziałów szpitala, w szczególności dla bloków operacyjnych.
Charakterystyczne cechy centralnych sterylizatorni w tamtym okresie to przede wszystkim czasochłonność i pracochłonność procesów. Przygotowywanie aparatu do dializy łącznie ze sterylizacją trwało około 6 do 12 godzin, składało się z kilku etapów i było ciężką pracą fizyczną należącą do obowiązków kilku pielęgniarek. Brak automatyzacji oznaczał, że większość czynności wykonywano ręcznie.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Centralna sterylizatornia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Centralna sterylizatornia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: W latach 60. i 70. XX wieku centralne sterylizatornie szpitalne zajmowały się przede wszystkim kompleksowym procesem dekontaminacji narzędzi chirurgicznych, sprzętu medycznego, materiałów opatrunkowych i bielizny operacyjnej. Ich głównym zadaniem było zapewnienie sterylnych materiałów medycznych dla wszystkich oddziałów szpitala, w szczególności dla bloków operacyjnych.
Charakterystyczne cechy centralnych sterylizatorni w tamtym okresie to przede wszystkim czasochłonność i pracochłonność procesów. Przygotowywanie aparatu do dializy łącznie ze sterylizacją trwało około 6 do 12 godzin, składało się z kilku etapów i było ciężką pracą fizyczną należącą do obowiązków kilku pielęgniarek. Brak automatyzacji oznaczał, że większość czynności wykonywano ręcznie.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Centralna sterylizatornia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Centralna sterylizatornia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: W latach 60. i 70. XX wieku centralne sterylizatornie szpitalne zajmowały się przede wszystkim kompleksowym procesem dekontaminacji narzędzi chirurgicznych, sprzętu medycznego, materiałów opatrunkowych i bielizny operacyjnej. Ich głównym zadaniem było zapewnienie sterylnych materiałów medycznych dla wszystkich oddziałów szpitala, w szczególności dla bloków operacyjnych.
Charakterystyczne cechy centralnych sterylizatorni w tamtym okresie to przede wszystkim czasochłonność i pracochłonność procesów. Przygotowywanie aparatu do dializy łącznie ze sterylizacją trwało około 6 do 12 godzin, składało się z kilku etapów i było ciężką pracą fizyczną należącą do obowiązków kilku pielęgniarek. Brak automatyzacji oznaczał, że większość czynności wykonywano ręcznie.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Centralna sterylizatornia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Centralna sterylizatornia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: W latach 60. i 70. XX wieku centralne sterylizatornie szpitalne zajmowały się przede wszystkim kompleksowym procesem dekontaminacji narzędzi chirurgicznych, sprzętu medycznego, materiałów opatrunkowych i bielizny operacyjnej. Ich głównym zadaniem było zapewnienie sterylnych materiałów medycznych dla wszystkich oddziałów szpitala, w szczególności dla bloków operacyjnych.
Charakterystyczne cechy centralnych sterylizatorni w tamtym okresie to przede wszystkim czasochłonność i pracochłonność procesów. Przygotowywanie aparatu do dializy łącznie ze sterylizacją trwało około 6 do 12 godzin, składało się z kilku etapów i było ciężką pracą fizyczną należącą do obowiązków kilku pielęgniarek. Brak automatyzacji oznaczał, że większość czynności wykonywano ręcznie.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Sala operacyjna w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Sala operacyjna w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Obecnie blok operacyjny Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie, razem z salami operacyjnymi i wybudzeń, Oddziałem Intensywnej Terapii oraz Centralną Sterylizacją zajmuje jeden obiekt połączony z głównym budynkiem szpitala łącznikiem i podziemnym korytarzem. Zanim 27 września 2013 r. nastąpiło jego otwarcie, operacje w dużej mierze odbywały się w głównym budynku szpitala. Początkowo została temu przeznaczona środkowa część gmachu, co pozwalało na dogodny transport pacjenta z różnych oddziałów. Zdjęcie prezentuje jeden z zabiegów na dawnym trakcie operacyjnym. W miarę zmian w strukturze i rosnących potrzeb szpital wnioskował o środki na budowę odrębnego, nowoczesnego budynku, w którym będzie wykonywana większość zabiegów operacyjnych.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia Klinikę Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Została ona powołana jeszcze przed budową szpitala przy ul. Jaczewskiego 8, w listopadzie 1944 r. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był dr Józef Świtek. W styczniu 1949 r. na kierownika Katedry i Kliniki powołany został prof. Benedykt Dylewski, znany i ceniony w kraju specjalista w zakresie foniatrii, który pełnił tę funkcję do roku 1965. W tym czasie klinika mieściła się w Lublinie przy ul. Staszica 18. W 1949 r. integralną częścią kliniki stał się Oddział Otolaryngologii Dziecięcej, który od 1935 r. istniał jako Samodzielny Oddział Szpitalny Laryngologii Dziecięcej kierowany przez dr Jerzy Osowski.
Z chwilą utworzenia Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) zostały wyodrębnione dwie kliniki - dla dorosłych i dla dzieci, z których ta pierwsza miała swoją siedzibę w Instytucie Chirurgii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4.
Od 1965 roku kierownikiem kliniki był prof. Bolesław Semczuk, także wieloletni Rektor Akademii Medycznej i Dziekan Wydziału Lekarskiego. Od roku 1998 funkcję kierownika pełnił prof. Wiesław Gołąbek, a od 2010 r. prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia Klinikę Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Została ona powołana jeszcze przed budową szpitala przy ul. Jaczewskiego 8, w listopadzie 1944 r. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był dr Józef Świtek. W styczniu 1949 r. na kierownika Katedry i Kliniki powołany został prof. Benedykt Dylewski, znany i ceniony w kraju specjalista w zakresie foniatrii, który pełnił tę funkcję do roku 1965. W tym czasie klinika mieściła się w Lublinie przy ul. Staszica 18. W 1949 r. integralną częścią kliniki stał się Oddział Otolaryngologii Dziecięcej, który od 1935 r. istniał jako Samodzielny Oddział Szpitalny Laryngologii Dziecięcej kierowany przez dr Jerzy Osowski.
Z chwilą utworzenia Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) zostały wyodrębnione dwie kliniki - dla dorosłych i dla dzieci, z których ta pierwsza miała swoją siedzibę w Instytucie Chirurgii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4.
Od 1965 roku kierownikiem kliniki był prof. Bolesław Semczuk, także wieloletni Rektor Akademii Medycznej i Dziekan Wydziału Lekarskiego. Od roku 1998 funkcję kierownika pełnił prof. Wiesław Gołąbek, a od 2010 r. prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia Klinikę Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Została ona powołana jeszcze przed budową szpitala przy ul. Jaczewskiego 8, w listopadzie 1944 r. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był dr Józef Świtek. W styczniu 1949 r. na kierownika Katedry i Kliniki powołany został prof. Benedykt Dylewski, znany i ceniony w kraju specjalista w zakresie foniatrii, który pełnił tę funkcję do roku 1965. W tym czasie klinika mieściła się w Lublinie przy ul. Staszica 18. W 1949 r. integralną częścią kliniki stał się Oddział Otolaryngologii Dziecięcej, który od 1935 r. istniał jako Samodzielny Oddział Szpitalny Laryngologii Dziecięcej kierowany przez dr Jerzy Osowski.
Z chwilą utworzenia Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) zostały wyodrębnione dwie kliniki - dla dorosłych i dla dzieci, z których ta pierwsza miała swoją siedzibę w Instytucie Chirurgii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4.
Od 1965 roku kierownikiem kliniki był prof. Bolesław Semczuk, także wieloletni Rektor Akademii Medycznej i Dziekan Wydziału Lekarskiego. Od roku 1998 funkcję kierownika pełnił prof. Wiesław Gołąbek, a od 2010 r. prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia Klinikę Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Została ona powołana jeszcze przed budową szpitala przy ul. Jaczewskiego 8, w listopadzie 1944 r. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był dr Józef Świtek. W styczniu 1949 r. na kierownika Katedry i Kliniki powołany został prof. Benedykt Dylewski, znany i ceniony w kraju specjalista w zakresie foniatrii, który pełnił tę funkcję do roku 1965. W tym czasie klinika mieściła się w Lublinie przy ul. Staszica 18. W 1949 r. integralną częścią kliniki stał się Oddział Otolaryngologii Dziecięcej, który od 1935 r. istniał jako Samodzielny Oddział Szpitalny Laryngologii Dziecięcej kierowany przez dr Jerzy Osowski.
Z chwilą utworzenia Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) zostały wyodrębnione dwie kliniki - dla dorosłych i dla dzieci, z których ta pierwsza miała swoją siedzibę w Instytucie Chirurgii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4.
Od 1965 roku kierownikiem kliniki był prof. Bolesław Semczuk, także wieloletni Rektor Akademii Medycznej i Dziekan Wydziału Lekarskiego. Od roku 1998 funkcję kierownika pełnił prof. Wiesław Gołąbek, a od 2010 r. prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Zdjęcie przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia:
Data powstania zdjęcia:
Opis:
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie:
Zabieg operacyjny wykonywany przez prof. Bolesława Semczuka w Klinice Otolaryngologii
Zabieg operacyjny wykonywany przez prof. Bolesława Semczuka w Klinice Otolaryngologii
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia zabieg operacyjny wykonywany w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie (obecnie Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie) przez kierownika Katedry i Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie), którą kierował w latach 1964–1998. W latach 1972–1981 był rektorem Akademii Medycznej w Lublinie.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Zabieg operacyjny wykonywany przez prof. Bolesława Semczuka w Klinice Otolaryngologii
Zabieg operacyjny wykonywany przez prof. Bolesława Semczuka w Klinice Otolaryngologii
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia zabieg operacyjny wykonywany w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie (obecnie Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie) przez kierownika Katedry i Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie), którą kierował w latach 1964–1998. W latach 1972–1981 był rektorem Akademii Medycznej w Lublinie.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Prof. Bolesław Semczuk, kierownik Kliniki Otolaryngologii PSK4
Prof. Bolesław Semczuk, kierownik Kliniki Otolaryngologii PSK4
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia prof. Bolesław Semczuka, kierownika Katedry i Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie (obecnie Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie). Prof. Semczuk kierował Kliniką w latach 1964–1998. W latach 1972–1981 był rektorem Akademii Medycznej w Lublinie.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia Klinikę Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Została ona powołana jeszcze przed budową szpitala przy ul. Jaczewskiego 8, w listopadzie 1944 r. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był dr Józef Świtek. W styczniu 1949 r. na kierownika Katedry i Kliniki powołany został prof. Benedykt Dylewski, znany i ceniony w kraju specjalista w zakresie foniatrii, który pełnił tę funkcję do roku 1965. W tym czasie klinika mieściła się w Lublinie przy ul. Staszica 18. W 1949 r. integralną częścią kliniki stał się Oddział Otolaryngologii Dziecięcej, który od 1935 r. istniał jako Samodzielny Oddział Szpitalny Laryngologii Dziecięcej kierowany przez dr Jerzy Osowski.
Z chwilą utworzenia Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) zostały wyodrębnione dwie kliniki - dla dorosłych i dla dzieci, z których ta pierwsza miała swoją siedzibę w Instytucie Chirurgii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4.
Od 1965 roku kierownikiem kliniki był prof. Bolesław Semczuk, także wieloletni Rektor Akademii Medycznej i Dziekan Wydziału Lekarskiego. Od roku 1998 funkcję kierownika pełnił prof. Wiesław Gołąbek, a od 2010 r. prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia Klinikę Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Została ona powołana jeszcze przed budową szpitala przy ul. Jaczewskiego 8, w listopadzie 1944 r. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był dr Józef Świtek. W styczniu 1949 r. na kierownika Katedry i Kliniki powołany został prof. Benedykt Dylewski, znany i ceniony w kraju specjalista w zakresie foniatrii, który pełnił tę funkcję do roku 1965. W tym czasie klinika mieściła się w Lublinie przy ul. Staszica 18. W 1949 r. integralną częścią kliniki stał się Oddział Otolaryngologii Dziecięcej, który od 1935 r. istniał jako Samodzielny Oddział Szpitalny Laryngologii Dziecięcej kierowany przez dr Jerzy Osowski.
Z chwilą utworzenia Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) zostały wyodrębnione dwie kliniki - dla dorosłych i dla dzieci, z których ta pierwsza miała swoją siedzibę w Instytucie Chirurgii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4.
Od 1965 roku kierownikiem kliniki był prof. Bolesław Semczuk, także wieloletni Rektor Akademii Medycznej i Dziekan Wydziału Lekarskiego. Od roku 1998 funkcję kierownika pełnił prof. Wiesław Gołąbek, a od 2010 r. prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Klinika Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia Klinikę Otolaryngologii w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 w Lublinie. Została ona powołana jeszcze przed budową szpitala przy ul. Jaczewskiego 8, w listopadzie 1944 r. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był dr Józef Świtek. W styczniu 1949 r. na kierownika Katedry i Kliniki powołany został prof. Benedykt Dylewski, znany i ceniony w kraju specjalista w zakresie foniatrii, który pełnił tę funkcję do roku 1965. W tym czasie klinika mieściła się w Lublinie przy ul. Staszica 18. W 1949 r. integralną częścią kliniki stał się Oddział Otolaryngologii Dziecięcej, który od 1935 r. istniał jako Samodzielny Oddział Szpitalny Laryngologii Dziecięcej kierowany przez dr Jerzy Osowski.
Z chwilą utworzenia Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny w Lublinie) zostały wyodrębnione dwie kliniki - dla dorosłych i dla dzieci, z których ta pierwsza miała swoją siedzibę w Instytucie Chirurgii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4.
Od 1965 roku kierownikiem kliniki był prof. Bolesław Semczuk, także wieloletni Rektor Akademii Medycznej i Dziekan Wydziału Lekarskiego. Od roku 1998 funkcję kierownika pełnił prof. Wiesław Gołąbek, a od 2010 r. prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka.
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia:
Data powstania zdjęcia:
Opis:
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie:
Zespół Kliniki Neurologii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie
Zespół Kliniki Neurologii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie
Autor zdjęcia: Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie
Data powstania zdjęcia:
Opis: Zdjęcie przedstawia zespół Kliniki Neurologii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 4 w Lublinie (obecnie Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie) kierowany przez prof. Wiktora Steina (pierwszy rząd, druga osoba z lewej strony). Obok niego siedzi jego następca prof. Wiesław Kawiak (pierwszy rząd, pierwsza osoba z lewej strony). Czas kadencji prof. Steina był kluczowym okresem dla rozwoju kliniki.
Klinika Neurologii powstała w 1944 r. przy tworzeniu Wydziału Lekarskiego UMCS, bazując na przedwojennym Oddziale Chorób Nerwowych Szpitala św. Wincentego à Paulo. Początkowo funkcjonowała w bardzo skromnych warunkach. Mieściła się w kilkupokojowym pomieszczeniu kamienicy czynszowej. W pierwszym dziesięcioleciu jej działalności, mimo ciężkich warunków lokalowych i braku odpowiedniego wyposażenia, opracowano i wprowadzono nowe metody leczenia niektórych chorób neurologicznych, a klinika znacznie poszerzyła bazę dydaktyczną. Stopniowo powstały pierwsze pracownie diagnostyczne, rozwinęła się działalność naukowa i współpraca międzyzakładowa. W 1954 r. klinikę przeniesiono do budynku przy ul. Staszica 16a, a w latach 1956–1958 nadbudowano nowe piętro, co umożliwiło powstanie kolejnych pracowni oraz utworzenie Oddziału Neurochirurgii (kierowanego przez prof. Halinę Koźniewską), następnie przekształconego w osobną klinikę. Rozszerzono profil działalności o rehabilitację w Iwoniczu-Zdroju. W 1964 r., wraz z otwarciem nowej lecznicy w Lublinie, Klinika uzyskała nowoczesne pomieszczenia w Państwowym Szpitalu Klinicznym Nr 4 przy ul. Jaczewskiego, co znacząco poprawiło możliwości diagnostyczne, lecznicze i rehabilitacyjne.
Kierownicy Kliniki Neurologii od początku jej powstania: m.in.: prof. Aleksander Domaszewicz (1944–1946r.), prof. Zygmunt Kuligowski (od 1946 r.), dr Zofia Majewska (p.o.), dr Antoni Zieliński (p.o.), prof. Wiktor Stein (1948–1970r.), prof. Wiesław Kawiak (1970-1996 r.), prof. Zbigniew Stelmasiak (1996-2012r.) i prof. Konrad Rejdak (od 2013 r.).
Opis fizyczny:
Uwagi:
Link do zdjęcia:
Prawo autorskie: Przekazane przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny Nr 4 w Lublinie