Centrami tego rodzaju działalności były włoskie uniwersytety w Padwie, Bolonii i Florencji. Pierwszy stały teatr anatomiczny powstał w Padwie w 1594 roku i był zaprojektowany specjalnie do przeprowadzania publicznych sekcji. Konstrukcja na wzór rzymskiego amfiteatru, z rzędami siedzeń umieszczonych jedne nad drugimi, zapewniała dobrą widoczność dla wszystkich widzów. Przy czym za miejsca „lepsze” uznawano te w dolnych rzędach, z których korzystały władze miasta czy członkowie senatu uniwersytetu, a te „gorsze” - w górnych rzędach przeznaczone były dla studentów i osób postronnych. W centralnej części teatru znajdował się stół sekcyjny, a przy nim katedra, z której lektor odczytywał traktat anatomiczny. W tym czasie anatom dokonywał sekcji i demonstrował zgromadzonym kolejne partie ciała.
Pokazy anatomiczne przypominały przedstawienie teatralne. Miały swoją estetykę i dramaturgię (atmosferę tworzyła gra światła, muzyki, zapachu). W miarę wzrostu ich popularności, stawały się wydarzeniami biletowanymi. Sekcji dokonywano najczęściej w okresie karnawału. Zimowa pora zapewniała bowiem najlepsze warunki do przechowywania ciał denatów - głównie skazańców, najczęściej wysokich i szczupłych mężczyzn, którzy nie byli mieszkańcami miasta, w którym odbywała się sekcja.
Publiczne sekcje zwłok stały się wydarzeniem towarzyskim, miejscem modnym, gdzie pojawiano się już nie tylko z ciekawości, ale także z pobudek personalnych czy społecznych.
Karolina Bojarczuk/UMLub
